Kwalijke ontkenning van antisemitisme

Door NAUSICAA MARBE

Hetzelfde kunnen we de Amsterdamse politieleiding en haar hulpofficieren van justitie adviseren. Die instanties weten zelf niet waar ze mee bezig zijn – althans, laten we ervan uitgaan dat het zo onschuldig is. Die herkennen een antisemitische terrorist met gevechtstraining, jihadverleden en nieuwe jihadaspiraties niet eens als ze hem in de lurven grijpen. Ze vinden het normaal dat ze een vent die zwaaiend met Palestijnse en Israëlische vlaggen en met een knuppel de ruiten van een koosjer restaurant vernielt en daar voor een vlagverbranding inbreekt, na een kort onderzoek laten lopen. De smoes dat zijn aanslag niets met antisemitisme te maken heeft wordt geslikt. In een stad waar alle Joodse instanties en gebedshuizen bewaakt moeten worden.

De definitie van antisemitisme hangt voor justitie kennelijk af van het gebazel van de jodenhater zelf. Als die zegt dat zijn geweld uit ‘antizionisme’ voortkomt, wordt dat aannemelijk geacht. Dat hij met zijn kritiek op Israël, niet voor de ambassade van dat land ging schreeuwen, maar een Joods horecabedrijf overviel om Joodse klanten te terroriseren, doet geen lichtje branden bij diegenen die aan terreurbestrijding doen.

Hieruit kun je maar twee conclusies trekken: of de politieleiding en justitie zijn dermate geïndoctrineerd door aanhangers van het ‘antizionisme’, dat ze niet meer weten wat antisemitisme is óf ze proberen antisemitische incidenten bewust weg te moffelen.

Gelukkig bleef het niet bij die desinformatie. Oplettende journalisten van deze krant en Geen Stijl ontdekten met wie we te maken hadden: een in Syrië geboren asielzoeker met een tijdelijke verblijfsvergunning, getraind in wapengebruik en met gevechtservaring, naar eigen zeggen tegen IS. Volgens de politieverklaring was hij bereid om meer geweld te plegen om zijn doelen te bereiken en zelfs daarvoor te sterven. Maar nadat hij beloofde dat niet in Nederland te doen, mocht hij gaan.

Ik kan me vergissen, maar volgens mij is er wetgeving tegen terroristen. De nationaal coördinator terrorismebestrijding meldt regelmatig dat Nederland een uitstekend terreurbeleid heeft. Juist daarom is het ontoelaatbaar dat de terrorist die op het politiebureau verklaart geweld te willen plegen vrijgelaten wordt. Wat als hij zich morgen op een kerstmarkt in Duitsland opblaast? Verkopen we Berlijn dan ook dat idiote ‘geen gevaar’-excuus? En waarom wordt zijn verblijfsvergunning niet ingetrokken na zijn antisemitische geweld? Vragen waarop falende instanties niet antwoorden.

Justitie zwijgt en minister Grapperhaus doet aan damage control door dit weekend een Chanoeka-viering bij te wonen. Een gebaar is beter dan niets. Maar het wordt een wassen neus als het bedoeld is om af te leiden van het feit dat justitie steken laat vallen rond antisemitisme.

De demonstrant Michael Jacobs werd zes dagen op een politiebureau vastgehouden omdat hij gehuld in een Israëlische vlag dichtbij een pro-Palestijnse demonstrant ging staan. Waarom hij wel en de terrorist bij HaCarmel niet? Rond het incident tijdens ramadan waarop een auto op het Amsterdamse Stationsplein op een paar Israëlische toeristen inreed, trok de politie een mistgordijn op vol bizarre ontkenningen en tegenstrijdige mededelingen. En nu weer deze ontkenning van antisemitisme.

Is de leiding van het Amsterdams korps de kluts kwijt? Dat zou niet het geval mogen zijn. Zoals bekend mocht daar twee jaar lang Fatima Elatik haar licht laten schijnen over diversiteit. Ze heeft er een kwart miljoen voor gekregen, dus moet er baanbrekend werk zijn verricht. Wat precies adviseerde zij over bestrijding van antisemitisme en geweld tegen Joodse inwoners die, je zou het haast vergeten, ook tot de diversiteit van de stad behoren? Helaas: toen deze krant inzage in haar werk afdwong, stelde de politie enkel pagina’s met veel weggelakte tekst ter beschikking. De passages over diversiteit en discriminatie waren onleesbaar gemaakt. Niet gek dat je je dan afvraagt wat ze daar te verbergen hebben.

Voor een instantie die zegt het multiculturele Amsterdam te eren, die jaarlijks een ton spendeert aan de duurste politie-iftar van Europa en een korpschef heeft die de islamitische hoofddoek wil introduceren, toont de hoofdstedelijke politie getuige de zaak HaCarmel weinig empathie met de Joodse Amsterdammers die zich zorgen maken over antisemitisch geweld: het misdrijf wordt niet bij de naam genoemd.

De desinteresse van de overheid is pijnlijk. De buurt heeft HaCarmel bijgestaan, Marokkaanse buurtgenoten brachten bloemen, de scherven zijn geveegd, bewoners en ondernemers uit de straat uitten hun afschuw. Mooi. Maar van politici heb je meer nodig dan afschuw uiten, juist nadat justitie het racistische gehalte van de aanval ontkent. Ze zouden de Joodse gemeenschap, behalve opheldering over de schandelijke misleiding, een groot gebaar van erkenning moeten geven. Chanoeka kwam als geroepen. Maar onze premier heeft kennelijk tijd noch zin om zijn Joodse landgenoten hiervoor geluk te wensen.

Bron: http://www.telegraaf.nl

Kanarie in de kolenmijn

Analyse: Joodse uittocht

Door WIERD DUK

De mate van beschaving van een samenleving is af te lezen aan de manier waarop zij omgaat met haar minderheden. Als vertegenwoordigers van een minderheid zich onveilig voelen, schiet de rechtsstaat tekort.

Dit overkomt de Joden van Europa. Sinds een aantal jaren verlaten zij in groten getale het continent om – vooral – in Israël een nieuw bestaan op te bouwen.

Er zijn veel redenen voor Joden om zich in Europa onbehaaglijk te voelen. De openlijk beleden Jodenhaat in de straten van Europese steden met grote moslimpopulaties is de belangrijkste. De recente aanslagen door radicale moslimterroristen, ook op Joodse instellingen, jagen angst aan. En altijd is er het virulente antisemitisme onder extreem-rechtse en extreem-linkse groeperingen.

Onder de indruk van deze ontwikkelingen riepen Joodse geestelijke leiders hun volgelingen op om te vertrekken. „Er is geen toekomst voor Joden in Europa”, meende de Brusselse opperrabbijn Avraham Gigi. Zijn collega in Barcelona waarschuwde: „Europa is verloren.”

De Joden, die zo’n grote bijdrage leverden aan de Europese beschaving, zijn de kanarie in de kolenmijn. Als een samenleving op drift raakt, als de staat zijn geweldsmonopolie verliest en de straat het overneemt, dan zijn de Joden als eerste de klos.

In sommige Europese wijken is het al zover. In een aantal Franse voorsteden wagen Joden zich niet meer, zeker niet als ze een keppeltje dragen. De burgemeester van Malmö, een stad die veel moslim-immigranten opnam, adviseerde Joden om hun identiteit en hun band met Israël zo veel mogelijk te verbergen.

Nadat president Trump aankondigde de Amerikaanse ambassade naar Jeruzalem te verplaatsen, trokken moslims in Berlijn naar de Brandenburger Tor. Daar, op een steenworp afstand van het Holocaust Monument – dat de schande van de moord op de Europese Joden herdenkt – riepen zij op om ’Joden te doden’. In Amsterdam pleegde intussen een uit Syrië afkomstige asielzoeker een aanslag op een koosjer restaurant. Die daad riep herinneringen op aan de Kristallnacht, de nazi-pogrom tegen Joden en hun bezittingen.

Meer Joden zullen als gevolg van dit alles emigratie overwegen. Dat is een dramatische nederlaag voor Europa. Want als Europa zijn Joden verliest, verliezen wij onze vrijheid.

Bron: http://www.telegraaf.nl

Hoe het echt zit met Jeruzalem

Door LEON DE WINTER

Leon de Winter

De Joodse leiders gingen akkoord. Maar alle Arabische leiders weigerden resolutie 181 te aanvaarden en beloofden een vernietigingsoorlog als de Joden een eigen land zouden uitroepen.

Vergeet dit dus niet: als de Arabieren resolutie 181 hadden aanvaard, was er een Joodse en een Palestijnse staat gekomen en was Jeruzalem een stad geweest onder internationaal bestuur. Wat de Palestijnse Arabieren vervolgens overkwam, tot op de dag van vandaag, is het directe gevolg van die afwijzing.

In mei 1948 overvielen vier Arabische legers plus het zgn. Arabische Bevrijdingsleger het ministaatje van 700.000 Joden; de bedoeling was hen de zee in te drijven. Maar de Joden bleven wonderlijk overeind.

Hevig werd er gevochten om controle over Jeruzalem; het Arabische Legioen van koning Abdullah van Jordanië, geleid door Britse officieren, zegevierde. De Oude Stad werd van Joden gezuiverd.

Israël begroef 6000 doden, de Arabische legers telden naar schatting 12-15.000 doden. Ook resolutie 181 was dood, evenals het internationale bestuur over Jeruzalem.

Jeruzalem werd een stad verdeeld door muren, schuttingen, prikkeldraad, zoals Berlijn na 1961. Israël had het westen in bezit, Jordanië annexeerde het verwaarloosde oosten plus de Oude Stad en verbood Joden de toegang.

Oorlogen creëren feiten. Grenzen worden opnieuw getrokken, mensen worden verdreven of vluchten. Zoals de zogenaamde ’etnische Duitsers’, die na 1945 uit Centraal- en Oost-Europa verdreven werden: meer dan 30 miljoen mensen, van wie meer dan 2 miljoen mensen stierven, sloegen toen op de vlucht. En zoals Pakistans afscheiding van India, die 14 miljoen vluchtelingen en meer dan een miljoen doden veroorzaakte.

Vergeleken daarmee was de Israëlische onafhankelijkheidsoorlog een klein geschil met relatief weinig doden op een relatief klein strookje land. Ongeveer 700.000 Arabieren ontvluchtten het Joodse land, ongeveer 800.000 Joden de Arabische landen.

Maar wat voor andere conflicten geldt, geldt niet voor het Israëlisch-Palestijnse conflict. De Palestijnen voelden dat perfect aan en gingen populaire linkse termen hanteren: kolonialisme, imperialisme, apartheid. De Palestijnen slaagden erin hun situatie tot de ultieme tragedie van het Midden-Oosten te verheffen.

Zij krijgen het meeste hulpgeld in de wereld, aangevuld met geld van Westerse hulporganisaties, en het ziekelijke tribale en religieuze Palestijnse geweld wordt in de Westerse media verontschuldigd met verwijzing naar de ’bezetting’. Ook de alom aanwezige antisemitische propaganda wordt in de media verzwegen; volgens mij is dit conflict religieus van aard, niet een conflict over land.

Journaal

Zo’n Westers medium is het NOS Journaal. Afgelopen weekend berichtte het Journaal dat in Libanon 450.000 Palestijnse vluchtelingen leven. Het Journaal verzweeg dat dat nakomelingen zijn van vluchtelingen. Palestijnen hebben namelijk het recht de vluchtelingenstatus te erven. De tientallen miljoenen nakomelingen van gevluchte etnische Duitsers, Indiase hindoes en ’Arabische’ Joden hebben dat recht niet, wel de ruim 700.000 Arabische vluchtelingen van 1948 die inmiddels meer dan 5,2 miljoen ’erkende vluchtelingen’ als nakomelingen hebben.

Tijdens de Zesdaagse Oorlog van 1967 kon koning Hoessein, ondanks waarschuwingen van Israël, niet de verleiding weerstaan zich in de oorlog te mengen. Zijn leger werd verpletterd door Israël. Jeruzalem werd herenigd.

En nu? De stad is onder Israëls bestuur gerenoveerd. De markten zijn er levendig, de restaurants druk en vol heerlijke gerechten, de infrastructuur modern. Elk geloof kan er in vrijheid beleden worden. Maar dat is allemaal niet genoeg voor de haters.

Een paar dagen geleden hoorde ik op de radio hoe een criticus zijn veroordeling van Trumps erkenning van Jeruzalem als Israëls hoofdstad inzette met de formule: ’De Joden hebben erg geleden in de oorlog, maar dat betekent nog niet dat…’

Ik hoor dat vaker. Er zit de volgende ranzige betekenis in: de Joden hebben kennelijk niks van de oorlog geleerd en doen nu bij anderen waaronder zij zelf hebben geleden. En bij antizionisten volgt dan een demoniserende opmerking over Israël.

Gedemoniseerd

Waarom wordt Israël, de enige succesvolle natiestaat in de gewelddadige jungle van het Midden-Oosten, zo gedemoniseerd in het Westen? Het heeft denk ik te maken met Westerse schaamte ten aanzien van de uitroeiing van de Europese Joden. Wanneer van Israël een duivelse staat wordt gemaakt (’Israël is een apartheidsstaat vol nazi’s die kinderen vermoorden’), kan de schaamte oplossen – dus wordt het lot van de Palestijnen, mede door honderden buitenlandse correspondenten, uitvergroot tot epische dimensies: de Palestijnen zijn de eeuwige slachtoffers van duivelse Joden. Het is de voortzetting van de demonisering die Joden eeuwenlang in Europa hebben ondergaan. Antizionisme is het nieuwe masker van het aloude antisemitisme.

De hysterie over Jeruzalem past in dat verschijnsel. Het is onder Israëls bestuur een intense en bloeiende stad waar niemand van honger omkomt, niemands vrijheden en rechten worden aangetast, een unieke plek voor Midden-Oosterse omstandigheden. Nog nooit hebben zovelen het zo goed gehad in Jeruzalem, inclusief Jeruzalemse Arabieren, als onder het huidige Israëlische bestuur.

Dit zijn de feiten. De rest is commentaar.

Waarvan akte Halbe Zijlstra en de rest van de EU – elite!

Bron: http://www.telegraaf.nl

 

Zelfbedrog

Leon de Winter

ANALYSE ELITES WEIGEREN PROBLEEM TE BENOEMEN

Hij was, zoals zijn advocaat zei, wanhopig over het feit president Trump bevestigd had dat Jeruzalem al sinds 1949 de hoofdstad is van Israël. De man werd razend.

In wat nu de West-Bank heet, begonnen zo’n 3200 jaar geleden Hebreeuwse stammen aan de ontwikkeling van een eigenzinnige en in die tijd vreemde godsdienst rond één gezichtloze godheid, en voor Hem bouwden ze een huis boven op een berg in Jeruzalem. Meer dan 500 keer wordt Jeruzalem genoemd in de Hebreeuwse Bijbel, in de Koran niet één keer. Maar feiten doen er niet toe wanneer sommige moslims zich aan religieuze razernij overgeven.

Vernieling is vast onderdeel van het programma van gekwetste moslims, en ook in dit geval was dat zo. Maar het feit dat de vreemdeling van alle vernielmogelijkheden uitgerekend dit restaurant uitzocht, geeft zijn daad een extra motief: het gaat om een koosjer restaurant, ofwel eigendom van Joden. Daarmee is de daad van de aanvaller niet zomaar een lekker potje kapotslaan omdat iets kapot kan en moet, zeg maar vulgair jongemannenvandalisme, maar – ondanks het feit dat het slechts om ruiten en interieur gaat – antisemitische terreur.

In onze samenleving durft de publieke omroep in een reeks programma’s over godsdienst niet eens de naam Mohammed te vermelden; en nu wordt een daad die erop gericht is een bepaalde groep, namelijk Joden, angst aan te jagen, snel door onze autoriteiten weggepoetst; liever zelfbedrog dan het akelige feit van een Jodenhatende migrant. Dus wordt hij alleen vervolgd voor ’vernieling’ en is hij alweer vrijgelaten.

Waarvoor de man is gevlucht – geweld – past hij zelf toe; we zien het overal in Europa en overal proberen autoriteiten de cijfers weg te moffelen (lees Vrouw in het blauw van Tania Kambouri). Onze elites verdommen het om te benoemen wat ze zien: gevaarlijke Midden-Oosterse waanzin.

Leon de Winter

Bron: http://www.telegraaf.nl

Angst regeert bij reacties op erkenning Jeruzalem

Door NAUSICAA MARBE

De Amerikaanse president kondigde aan de VS-ambassade van Tel Aviv naar de échte hoofdstad van Israël te verhuizen: naar Jeruzalem. Voorspelbare heibel brak uit. De moslimwereld is weer woedend, er dreigt geweld; het zal eens anders zijn als een wereldleider de Joodse staat een gunst verleent.

De Westerse wereld reageert met verplichte mantra’s over diplomatie. De erkenning van Jeruzalem als hoofdstad zou de vredesonderhandelingen torpederen, alsmede de tweestaten-oplossing. Trump zou een bom in het Midden-Oosten gooien, een lont aansteken in een kruitvat, de VS diskwalificeren als onderhandelaar, en hier komt ie, schraal afstekend bij deze paniekretoriek: hij zou symboolpolitiek bedrijven. Hoe je alleen door symboolpolitiek, machteloze politiek dus, het Midden-Oosten alsnog kunt laten ontploffen, is mij een raadsel.

Wartaal

Zulke tegenstellingen tonen aan hoe verward doorgaans over Israël en het Midden-Oosten wordt gepraat, ook op regeringsniveau, ook bij de Verenigde Naties. Wartaal waarin feiten door fictie zijn vervangen, realisme door kansloos wensdenken. Ook hier zie je een merkwaardige dynamiek: hoe rabiater en schaamtelozer de Jodenhaat in de samenleving, hoe vager de politieke taal over Israël en hoe tendentieuzer de media. Alsof de meest zwakzinnige verhalen over Israël het denken over dit land beïnvloeden.

Loop maar een middelbare school met een meerderheid aan islamitische leerlingen binnen en noem Israël. Gerede kans dat direct de hetze-retoriek van Hezbollah-employé Abou Jahjah over de ’zionistische entiteit’ weerklinkt, gelardeerd met horrorsprookjes over Joden die ’een holocaust’ op Arabieren plegen. Tien tegen één dat de jonge haatspuiers de regio waar ze over bazelen niet op de kaart kunnen aanwijzen. Hier faalt het onderwijs en de samenleving. Haatpreken via de schotelantennes doen hun werk. Door die import van conflictretoriek en antisemitisme zien deze opgefokte halfwassenen zichzelf als Palestijnen, wánt ze zijn ook slachtoffer – van Nederland. Er zijn altijd politici die een willig oor bieden aan zulke achterlijkheid. De angst is groot.

Oordeel

Angst om de Arabische wereld voor het hoofd te stoten blijkt ook uit de reactie op Trumps verhuismaatregel van onze minister van Buitenlandse Zaken Zijlstra: ’Nederland vindt dat onverstandig en contraproductief. Voor ons blijft de twee-statenoplossing het uitgangspunt.’ Je reinste kop in het zand-politiek. Eerst dat oordeel ’onverstandig.’ Zou Halbe Zijlstra dat ook over Barack Obama hebben gezegd, die al in 2008, kort nadat hij presidentskandidaat werd, publiekelijk zei: ’Jeruzalem is de hoofdstad van Israël en moet onverdeeld blijven’? Vast niet. Dan: ’contraproductief.’ Dat verwijst naar het vredesproces. Zijlstra zingt mee in het schijnheilige jammerkoor van Europese politici die tijdens hun Israëlreizen uiteraard alleen willen speechen in de Knesset, hartje Jeruzalem, maar eenmaal thuis die plaats niet als hoofdstad willen erkennen.

Memo voor Zijlstra: het vredesproces is zo goed als dood. Zelfs ten tijde van de veelbelovende Oslo-akkoorden was er nauwelijks kans. Met dank aan de meest onverzoenlijke Palestijnen, gesteund door de rest van de Arabische wereld. Er is altijd een smoes om op het laatste moment geen handtekening te zetten voor land en vrede. De ware oorzaak heet: antisemitisme. Elke aanleiding zal worden aangegrepen om vrede met ’de joodse vijand’ te torpederen. Dan is het weer het recht op terugkeer van miljoenen Palestijnen die generatielang van de Verenigde Naties de status van vluchtelingen krijgen, dan weer de totale claim op Jeruzalem. Vrede is niet de bedoeling. Niet zolang het narratief domineert dat er ooit een Palestijnse staat bestond die Israël inpikte en volledig moet teruggeven, de zogenaamde ’bevrijding’. Gematigde Palestijnen die willen onderhandelen zullen hierdoor altijd het onderspit delven.

Impasse

Dat de tweestaten-oplossing ’het uitgangspunt blijft’, behoort Zijlstra niet Trump in te peperen. De Amerikaanse president laat geen verwarring bestaan over de wenselijkheid van die oplossing. Trumps opmerking dat het niet-erkennen van Jeruzalem als hoofdstad de onderhandelingen geen zier heeft geholpen, toont precies de impasse, het chantage-element en het hoge illusiegehalte in de Midden-Oostenproblematiek. Het is de Gordiaanse knoop die Westerse wereldleiders niet kunnen ontwarren. Niet omdat ze ’contraproductief’ handelen, maar omdat hun strategieën het altijd afleggen tegen tribale haat.

In Nederland toont de Christen Unie grote klasse in haar streven Jeruzalem als hoofdstad te erkennen, door de Nederlandse ambassade, ooit onder Arabische druk verhuisd, daar weer te vestigen. Joël Voordewind spreekt over de huidige situatie als een schijnvertoning. Juist gekozen woorden. De waarheid kennen, maar er niet naar willen handelen: zo verziek je internationale betrekkingen en de positie van Israël in de wereld. Dát is pas contraproductief, Halbe.

Schoffering

Deze Nederlandse schoffering van Israël heeft niets met nobele diplomatieke intenties te maken, maar toont hoe effectief de vrees voor de Arabische wereld de Midden-Oostenpolitiek gijzelt. Dit wordt in Nederland toegedekt door Halbes mumbo-jumbo; hij rept van ’een goed einde’ en ’partijen die tegelijkertijd moeten bewegen’. Alsof hij het over het oplossen van een verkeersopstopping heeft. Dit bedroevende niveau blijft over als aan principes geen waarde meer toegekend wordt.

Bron: http://www.telegraaf.nl

Man van minister Kaag doet ertoe

Door LEON DE WINTER

Yasser Arafat, de hoofdman van een Levantijnse roversbende, stal gedurende zijn heerschappij over de Palestijnse Gebieden miljarden dollars ontwikkelings- en belastinggeld. Die miljarden had hij onder meer nodig om loyaliteit te kopen.

Leon de Winter

Leon de Winter

Ⓒ DE TELEGRAAF

Een jaar voor Arafats dood in 2004 was al bekend dat hij een miljard dollar onder geheim beheer hield. Berucht is zijn betrokkenheid bij het monopolie op brandstofimporten, waarvan hij de inkomsten opdreef en afroomde. De brandstof werd ook nog eens aangelengd met water, wat rampzalig was voor het functioneren van motoren. Maar het was niet alleen brandstof dat gecorrumpeerd werd. Grondstoffen als cement en meel werden onderdeel van familiemonopolies die in handen waren van Arafats getrouwen.

Behalve dat geheime miljard hield Arafat ook nog eens een miljard aan bij Israëlische banken. Dat was Palestijns belastinggeld. De Amerikaanse Midden-Oostenonderhandelaar Martin Indyk vertelde hierover: „De Israëli’s kwamen bij ons en zeiden: het is Arafats job de rommel in Gaza op te ruimen. Dat wordt moeilijk. Hij heeft ’walking around money’ nodig, want we namen aan dat hij het zou gebruiken om al die terroristen te controleren die van daaruit tientallen jaren hadden geopereerd.”

Het ging er dus om met ’walking around money’ terroristen af te kopen met medeweten van de Israëli’s en Amerikanen. Maar Arafat kocht niet af. Hij hield er zijn patronagesysteem mee op de been. En honderden miljoenen verdwenen naar de Zwitserse bank Lombard Odier in Genève.

Hij moet van corruptiecircus van Arafat geweten hebben

Twintig jaar geleden deed een Palestijnse commissie opvallend onafhankelijk onderzoek naar corruptie binnen de door Arafat beheerste Palestijnse Autoriteit (PA). De aanleiding was het volgende: in 1997 had de PA meer dan een half miljard dollar van internationale donoren en meer dan achthonderd miljoen dollar van belastingen ontvangen die Israël voor de PA had geïnd. Aan het slot van dat jaar bleek 323 miljoen te zijn ’verdwenen’, zoals een analyse van dat rapport op de site van het Middle East Media Research Institute aantoont.

In dat rapport werden namen genoemd, een unicum in de Palestijnse maatschappij. De volgende zaken kwamen onder meer naar boven in het rapport: misgebruik van overheidsgeld door de minister van Planning en Internationale Coöperatie; uitzonderlijk grote vergoedingen voor huur, salarissen, reizen bij opnieuw de minister van Planning en Internationale Coöperatie; ’niet-competatieve’ zakentransacties die tot verhoogde kosten leidden bij, alweer, het Ministerie van Planning en Internationale Coöperatie.

Er werd niets gedaan met het ontnuchterende Palestijnse rapport. Amerikanen en Europeanen bleven geld storten en de corruptie ging ongestoord door. Iedereen keek weg om ondanks alle treurige feiten de kreet ’een levensvatbaar en democratisch Palestina’ in leven te houden. Arafat kon het spelletje heel goed meespelen. Hij gaf zelf de onderminister van dat notoir corrupte Ministerie van Planning en Internationale Coöperatie opdracht de corruptie in Gaza te onderzoeken. Die onderminister maakte het zinloze rapport en werd later door Arafat benoemd tot vertegenwoordiger van de Palestijnse Autoriteit in Zwitserland, waar, niet ver van de hoofdvestiging van Banque Lombard Odier & Cie, zoveel organisaties van de Verenigde Naties zijn gevestigd met een bloedhekel aan Israël.

De leiders van Hamas zijn allemaal miljonair geworden en leven in riante villa’s in Gaza of in de Golfstaten. Hetzelfde geldt voor veel PLO-leiders, inclusief de huidige president van de PA, Mahmoud Abbas, die met zijn kinderen schatrijk is geworden. Zo gaat dat in die streken: je vult je zakken als het kan, en met een soort ’trickle-down effect’ profiteren ook de getrouwen daarvan. Iedereen weet ’t, iedereen doet ’t, en je bent gek en ontrouw aan je ’extended’ familie als je ’t niet doet.

Vorige week werd ik onder de kop ’Een minister framen als terroristenvriend’ door NRC-Handelsblad aangevallen omdat ik Sigrid Kaag, onze nieuwe minister voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking, via haar man in verband bracht met de meedogenloos corrupte en gewelddadige Arafat, een immoreel monster. Ik mocht haar volgens die krant niet ’framen’ (zo heet dat tegenwoordig). Het stuk kreeg veel bijval.

Volgens een persbericht van de Palestijnse delegatie in Zwitserland was Kaags echtgenoot Anis al-Qaq (NRC verzweeg zijn naam) acht jaar lang die onderminister in het Palestijnse Ministerie van Planning en Internationale Coöperatie en vanaf juni 2003 ambassadeur in Zwitserland – terwijl hij alles geweten moet hebben van Arafats corruptiecircus; is het vreemd dat ik me afvraag of hij daarin hand- en spandiensten verleende?

Als al-Qaq schoon is, is hij schoon, en dan is hij gelukkig die ene uitzondering. Maar als hij vuil is, heeft het Nederlandse volk het recht dat te weten, ongeacht het geklaag van NRC-Handelsblad dat de man van Sigrid Kaag er niet toe doet.

Ik vind dat hij er wel toe doet. Wat zouden we ervan vinden als de minister van Justitie getrouwd was met een lid van een criminele organisatie? Via de VN, de EU of direct, gaat Sigrid Kaag als minister van Ontwikkelingssamenwerking miljoenen Nederlands belastinggeld overmaken naar de Palestijnse Autoriteit, waarmee haar man, tegenwoordig als activist en NGO-consultant, intense banden heeft. Dat zij dat doet, lijkt me – laat ik het voorzichtig zeggen – nogal ongemakkelijk.

Bron: http://www.telegraaf.nl

Hoe allesbepalend is de Westenhaat?

Hoe ver moet je gaan om de Nederlandse cultuur te beschermen? Sommigen hebben een pasklaar antwoord: er bestaat geen Nederlandse cultuur, dus valt er niets te verdedigen. Cultuurrelativistische flauwekul waar lak uit spreekt over de politieke en morele plicht om het leven van gemeenschappen humaan en herkenbaar vorm te geven. Uiteraard durven deze zelfverloochenaars niet te beweren dat culturen van niet-westerse migranten niet bestaan. Zo inconsistent zijn ze wel.

Nausicaa Marbe
Foto: Telegraaf

Politicoloog Cas Mudde riep onlangs in de Volkskrant dat de Nederlandse cultuur nooit bestaan heeft. Want: ’onze’ cultuur is dermate vaak omgeploegd ten gevolge van immigratie, economische en sociale ontwikkelingen dat die nooit bestaan heeft. Tja: omdat een cultuur een geschiedenis heeft, zou die niet bestaan… Lariekoek, verkocht als wetenschap.

Er bestaat nóg een kort(zichtig) antwoord, nu op de vraag hoe je cultuur te verdedigen is: ga tot het uiterste! Verbied alles wat de Nederlandse cultuur bedreigt; schop iedereen die dat doet het land uit. Maar wie zulke rabiate maatregelen ambieert, brengt precies die cultuur in gevaar die hij zo vurig wil beschermen. Wie een cultuur wil zuiveren van vreemde invloeden, denkt in rigide, totalitaire termen over culturen en hun vijanden. De liberale westerse cultuur valt zo niet te verdedigen. Censuur, bestraffing en uitzetting van andersdenkenden zijn methodes van dictaturen die vrije samenlevingen slopen.

Deze discussie woedt al een tijdje; de meningen blijven verdeeld. Deze week sprak rechtsfilosoof Paul Cliteur zich uit op The Post Online in het opiniestuk Over occidentofobie: haat tegen Westerse cultuu r. Daarin beschrijft hij hoe het geloof in de Westerse cultuur afbrokkelt. Hij waarschuwt voor de eenzijdige focus op negatieve aspecten van het Westen, die de westenhaters zullen begunstigen. Hij betreurt het dat er geen intellectueel, politiek en artistiek verzet is tegen deze westenhaat. Behoud en verdediging van de Westerse cultuur moet een prioriteit zijn van de EU.

Zelfhaat

Inderdaad, zelfhaat is een fors aspect van de Westerse cultuur. De vraag (die Cliteur helaas niet onderzoekt) is natuurlijk hoe dominant of allesbepalend Westenhaat geworden is. Hoe gevaarlijk precies? Gaat het om overheidspropaganda; een doctrine die het academische leven gijzelt; een politiek offensief via gedienstige media? Ik relativeer dat beeld, zelfs in deze tijd waarin een nieuwe, naargeestige politieke correctheid in zwang is. De Nederlandse cultuur is vitaal en dat verklaart mogelijk de achteloosheid waarmee ermee omgegaan wordt.

Cliteurs waarschuwing blijft overeind: alle bovengenoemde domeinen zijn aangetast door nieuwe racistische propaganda vermomd als ’antifascisme’, censuurdrift en links activisme dat grossiert in geboden en verboden. Aangetast, maar nog lang niet vernield.

Voor Cliteur is de maat vol. Hij wil drastische maatregelen, waartegen hijzelf nog niet zo lang geleden in opstand zou zijn gekomen. In Dirk Verhofstadts dialoog-in-boekvorm In gesprek met Paul Cliteur, een zoektocht naar harmonie (2012) bepleitte hij nog de vrijheid van meningsuiting. Hij plaatste zelfs vraagtekens bij Nederlandse bestraffing van het aanzetten tot haat en discriminatie. Het haatgevoel is niet strafbaar, zei Cliteur, waarom het aanzetten ertoe wel? Nu, vijf jaar later, pleit hij voor meldpunten voor occidentofobie en voor criminalisering van de aanzet ertoe. De situatie is zo kritiek, aldus Cliteur, dat alleen dit laatste redmiddel ons nog kan redden.

Opiniemisdrijven

Er moeten dus wetten komen die gedachten straffen; plegers van opiniemisdrijven moeten worden aangeven. Maar in zekere zin bestaan die maatregelen al in de opsporing en bestrijding van radicalisering, haatpredikers en jihadronselaars. Dat vinden we prima, zo lang de link met (IS)-terrorisme evident is. Cliteur gaat een stap verder: hij wil ook de intellectuele terreur tegen het Westen strafbaar stellen. Dat is ironie, roepen zijn verdedigers op internet. Ironie? Dan zou Cliteur niks van wat hij opschreef menen en juist voor het tegenovergestelde staan. Maar uit eerdere stukken en interviews weten we dat dat niet zo is.

Hoe komt zo’n scherpe denker tot zulke rabiate maatregelen waarvan hij zelf kan zien dat ze, eenmaal toegepast, precies die cultuur aantasten die hem lief is? Uit wanhoop, gok ik. Wie Cliteurs werk kent, weet dat hij in vrije kritiek de motor van de westerse vooruitgang ziet. Het vrije debat, de vrije kritiek, het vrije denken waren zijn oplossingen voor sociale kwesties. Maar vrije kritiek kan alleen in een cultuur bestaan waarin het argument nog waarde heeft, waarin logica gerespecteerd wordt en (zelf)kritiek ook tot herziening van gedachten leidt. Als dat ondermijnd wordt door activistische of religieuze geweldstaal en irrationaliteit, dan neemt de weerbaarheid van het vrije discours af. Dan kan de vrijheid van meningsuiting haar werk niet meer optimaal doen.

Toch zou ik, juist in zo’n klimaat, voor méér meningsvrijheid en kritiek willen pleiten in plaats van voor beperkingen. Het gaat tenslotte om het verdedigen, niet om het beknotten van de vrijheid. De juiste tactiek blijft: alle energie stoppen in het verdedigen van het vrije denken, waarbij ook religiekritiek hoort. Zelfs als ze niet willen luisteren, sorteert dat effect. Omdat alleen al het streven iets waardevols beademt: de cultuur die je behouden wilt.

Bron: http://www.telegraaf.nl

Een klucht, maar wel een inktzwarte

En ja, weer rommelt het in de duistere krochten van de antiradicaliseringsstrijd. Met verbijstering las ik de nieuwste onthullingen in deze krant over de inmiddels geschorste topambtenaar en haar deskundigennetwerk.

Nausicaa Marbe
Foto: Telegraaf

Radicalisering willen we niet. Maar het bestrijdingsmiddel zelf veroorzaakt eveneens grote, onvoorziene ellende. Tenminste in Amsterdam. Topambtenaar Saadia A.-T., die belast was met preventie van radicalisering en die uit gemeenschapsmiddelen gul haar vriendenkring inhuurde, was in de eerste plaats bezig met het spekken van het eigen netwerk. Intussen reisden de jonge dwazen die haar jihadpreventieteam diende te begeleiden onbelemmerd naar het kalifaat. Een klucht, maar wel een inktzwarte: vrijwel iedereen die lucratieve opdrachten kreeg maakt deel uit van die vriendenkring of was via familiebanden gelieerd. Dat krijg je wanneer etnische afkomst wordt verward met expertise bij het aannemen van ’deskundigen’. Dit is vast nog maar het topje van de ijsberg, want waar de gemeentetop jarenlang doof was voor waarschuwingen, ging het profiteren volop door.

De vraag is: gebeurt dit alleen in Amsterdam? Hebben de burgemeesters van Rotterdam, Den Haag en Utrecht ook zo’n gekoesterde ’rechterhand’, zo een van wie de linkerhand niet weet wat die uitvreet? De gelegenheid maakt de dief. Mogelijk zullen klokkenluiders in de andere grote steden, nu de Amsterdamse nepotismebende wordt opgerold, de moed vinden alarm te slaan.

Maar zelfs zonder zulke dubieuze topambtenaren is de situatie zorgelijk. Want hoe succesvol is deze aanpak via etnische en religieuze netwerken?

In Rotterdam zou de gemeente via sleutelfiguren tot ’in de haarvaten’ van de samenleving zitten. Maar in 2014 al werd dit beeld gesloopt in NRC Handelsblad. Sleutelfiguren bekenden daar dat ze hun mond hielden uit angst om als verrader te worden gezien. Eentje kreeg het zelfs uit zijn bek dat hij het niet als zijn werk zag om jihadisten aan te geven. Hij dacht zeker dat hij getraind was om de voortuintjes in achterstandswijken te fatsoeneren. Een onderwijzer, zelf sleutelfiguur, vertelde dat hij op bijeenkomsten vooral moskeebestuurders ziet die bezweren dat in hún moskee niks aan de hand is. Op school ziet hij leerlingen ’voor zijn ogen’ radicaliseren, maar niemand durft aangifte te doen. Loyaliteit in eigen kring is dus belangrijker dan terreurbestrijding.

Dan Den Haag. De stad kreeg de Gonsalvesprijs voor de aanpak van radicalisering en terrorisme. De kopstukken van het Haagse jihadistische netwerk waren opgerold, snoefde de ketendragende komediant Van Aartsen. Maar hoe veilig is een gemeente die, ondanks waarschuwingen van de AIVD, steeds met salafistische gebedshuizen aanpapt? Jarenlang werkte de gemeente samen met salafisten voor buurtpreventie, agenten gingen op ’cursus’ bij de salafistische As-Soenahmoskee. Jofele stad hoor, waar de dienders op religieuze fanatici moeten leunen om hun werk te kunnen doen. In maart 2017 kwam de Haagse Stichting Mooi, die van de gemeente subsidie krijgt tegen radicalisering, in opspraak toen bleek dat ze voor een voorlichtingsavond op een school Jamal Ahhajjaj hadden uitgenodigd: over hem meldde de AIVD dat hij salafisme verspreidt. De bijeenkomst ging niet door, maar de gemeente had geen flauw benul wat voor fanatieke types ingehuurd werden. Alsof je een pyromaan bij de brandweer te werk stelt.

Bijna vergeet ik nog de lokale PvdA-vedette, wethouder Rabin Baldewsingh. Hij kondigde aan zeven miljoen uit te trekken voor de integratie van duizend asielzoekers. Die doen twee uur per maand samen met een ambtenaar ’iets in de stad’: naar de bibliotheek of het strand. Toffe boel daar, maar vanwaar dat exorbitante bedrag voor wandelingen? Of moeten er misschien bevriende adviesbureautjes en andere grootverdieners uit de integratie-industrie aangetrokken worden om een A4’tjes-advies af te scheiden over integratie-ommetjes?

In Utrecht krijgt de ontkenning van het probleem ronduit lachwekkende proporties. In het ’Actieplan’ tegen radicalisering meldt de gemeente aan ’positieve beeldvorming’ te willen doen. De focus moet verlegd worden naar rechtsradicalen. Er komen trainingen tegen islamofobie. Staat ergens een haatimam „dood aan de Joden en ongelovigen” te krijsen, dan zal de Domstad over zo’n wetsovertreder in ’neutrale taal’ communiceren teneinde polarisatie te voorkomen.

Voorts doet Utrecht aan dialoogavonden. Onder andere met Stichting Moslim Jongeren, tegen radicalisering. Vermoedelijk bespreken ze de kwesties daar zó neutraal, dat die jongeren niet meer weten wat precies de bedoeling is. Ze organiseren seksegescheiden religieuze bijeenkomsten en zetten salafistische sprekers als Remi Soekirman en Abou Sayfoullah pontificaal op de aankondigingsposter van hun jongerenconferenties. Sayfoullah predikte in de Arnhemse Al Fatahmoskee in de tijd dat daar de rappers Robbert en Marouane, beiden tieners, kwiek radicaliseerden en naar Syrië vertrokken.

Dit zijn maar enkele voorbeelden van wat er mis kan gaan bij gemeentes. Er hoeft niet eens een club PvdA-profiteurs op de veiligheidsdossiers te zitten om de boel in het honderd te laten lopen. Eén ambtenaar die geen zin heeft zich te verdiepen in wie hij binnenhaalt als partner in de antiterreurstrijd is al genoeg.

Bron: http://www.telegraaf.nl

 

Brandstof voor oneindige wraak

Zonder grote aantallen jongemannen valt er geen oorlog te voeren. In Europa hebben we geen gezinnen meer met vier, vijf jongemannen, van wie er tenminste eentje kan sneuvelen. Dat wil niet zeggen dat jongemannen hun agressie hebben verloren; geef hun een doel (zoals eer) en ze gaan elkaar op straat of in een stadion te lijf.

Leon de Winter

Leon de Winter
Foto: Johannes Dalhuijsen

In 1950 had Syrië 3,5 miljoen inwoners; in 2011, toen de opstanden tegen president Assad en zijn clans losbraken, waren dat er 22 miljoen. Tot in de jaren tachtig van de vorige eeuw kreeg de gemiddelde Syrische vrouw zeven kinderen. Dat was al sinds mensenheugenis zo. Maar door verbeterde hygiëne daalde de zuigelingen- en kindersterfte, terwijl het aantal geboortes constant bleef. Het aantal geboortes per vrouw begon pas vanaf 1995 serieus te dalen, en bevindt zich nu iets boven drie kinderen per vrouw.

De opstandelingen van 2011 waren de zonen van een gigantische bevolkingsexplosie. Zo’n bevolkingsexplosie vond in alle Arabische werelden plaats. Het betrof in alle gevallen religieus-conservatieve samenlevingen waarin kindersterfte tot de feiten van alledag behoorden en het onzekere bestaan door een volstrekt onkenbare god werd bestierd die elke dag tientallen keren werd aangeroepen met het fatalistische „insjallah”, als god het wil. God wilde kinderen, maar geen vrije burgerlijke samenleving.

En het is ook nog maar de vraag of de meerderheid van de Arabieren zoveel vrijheid als in het westen kon verdragen. Er zijn niet zo gek veel verkiezingen gehouden naar westers model, dus vrij en controleerbaar, maar die in Egypte en in Gaza springen in het oog: in beide gevallen werd de voorkeur gegeven aan islamitisch-fascistische partijen, en in beide gevallen maakten Egyptenaren en Gazanen duidelijk wat ze wilden, en dat was een uiterst conservatieve samenleving rondom de sjaria.

Gaza is onder leiding van de islamofascisten van Hamas continu in staat van oorlog met Israël, en in Egypte heeft een militaire coup een einde gemaakt aan de islamofascisten van de Moslimbroeders. In beide gevallen samenlevingen zonder moderne burgerlijke vrijheden, volstrekt gecorrumpeerd, op een rijke bovenlaag na straatarm, doordrongen van achterhaalde islamitische waarden en normen, vol miljoenen verongelijkte jongemannen die verstoken zijn van geld, seks, sensatie. Geef hun een wapen, een vaandel en een vijand, en ze vechten zich dood.

De Syrische burgeroorlog komt niet uit de lucht vallen, net zo min als Al Qaeda en IS. De essentie van die fenomenen is de martelende frustratie van een fatale lijst met niet-gerealiseerde ambities van een grote beschaving, een lijst die sinds de zeventiende eeuw aan het groeien is en eindeloos lang is geworden. Zelfs de huidige Syrische staat was een westerse uitvinding, de suprematie van de westerse culturen en mogendheden onderstrepend.

Syrië heeft nooit anders dan als tirannie kunnen existeren omdat de burgerzin nooit belangrijker kon worden dan de zin voor de eigen sektarische of religieuze groep. Gelijkheid voor de wet was in de tribale werkelijkheid een papieren frase. Daarbij kwam ook nog dat de heersende stammen tot een vervolgde minderheid behoorden die zich niet het verlies van de staatsmacht konden veroorloven; het alternatief was de eigen ondergang. De Assads doodden hun tegenstanders voordat ze zelf, en hun clans, door die tegenstanders werden gedood. Je kunt als Arabische tiran alleen overleven met een gezonde dosis paranoia.

Syrië bestaat niet meer, ook niet als vehikel voor een tirannieke coalitie van verschillende sektes en stammen. Steden liggen in puin, de infrastructuur is verwoest, en de menselijke ellende is onbeschrijflijk.

In dat vacuüm sloeg IS toe. De geloofsfreaks lieten de wereld zien hoe de reëel bestaande islam oogde, en dat was shockerend: de sjariastaat is de toegepaste vorm van religieuze collectieve psychosen die op de ruïnes van het Ottomaanse Rijk, en vervolgens die van de Arabische tirannieën, zijn opgebloeid.

Alles hangt met alles samen in die werelden: de traditie van de islam, die de heerschappij van één uitverkoren man oplegt (en daarmee de basis legt voor autoritaire samenlevingen), de familieclan, educatie, seksualiteit, corruptie, machismo – in die jungle van sociale en religieuze regels en gedragsvoorschriften, die elk individu internaliseert, is het zo goed als onmogelijk om uitzicht te krijgen op een leven zonder gebrek, angst, onderdrukking; alleen de naaste is te vertrouwen, de broer, oom, neef, alle anderen vormen de vijand.

De strijd die in Syrië woedt, lijkt in de media met name een strijd tegen IS te zijn, maar dat is onvolledig. De zwaarste strijd – door het regiem, Iran en Rusland – is die tegen alle mogelijke soennitische sekten en familieclans die Damascus bedreigen.

Wraakneming hebben we in onze westerse wereld getaboeïseerd (maar blijft als menselijke kracht in films en romans ongeschonden overeind), maar elders is wraak een diepe persoonlijke en culturele drijfveer. Een half miljoen doden is de brandstof voor oneindige wraak; geen vredesbestand kan aan die behoefte een einde maken.

IS zal binnenkort van de aardbodem worden weggevaagd, maar zolang het land niet wordt opgedeeld, zal Syrië blijven bloeden onder wraak en tegenwraak.

Bron: http://www.telegraaf.nl

Demoniseermachine draait op volle toeren

In Charlottesville zagen we het bonte circus van politieke en rassenideologen – van blank tot zwart, van links tot rechts, allen met een heilige rechtvaardiging van hun weerzin – die de funderingen van Amerika willen ondermijnen. De oorsprong van het drama lag bij Amerikaanse nazi’s, fascisten, racisten, groepen verdwaasden die in aantallen geen enkele rol spelen maar driftig op zoek waren naar een incident. Ze hadden een demonstratie belegd als protest tegen het verwijderen van een standbeeld van een generaal van de zuidelijke staten ten tijde van de Burgeroorlog.

 

Leon de Winter

Leon de Winter
Foto: Johannes Dalhuijsen

De media concentreerden zich op deze haters, maar aan de andere kant, door de media onderbelicht, stonden ook haters: de ’antifa’s’. Dit zijn geweld-verheerlijkende antifascisten die hun eigen vormen van ideologische waanzin ontlenen aan het revolutionaire marxisme; deze linkse kolderkoppen hebben zich van de Amerikaanse studentensteden meester gemaakt (we herinneren ons hun Hamburgse kameraden).

Ze sloegen op elkaar in met stokken en knuppels. Vervolgens reed een nazi met een verleden als schizofreen een vrouw dood, en dat was de schuld van Trump, aldus de media en Democratische politici, die deze nieuwe kans om Trump te besmeuren niet wilden missen.

Echt? Heeft Trump zich met sympathie uitgelaten over nazisme of blanke suprematie?

Ook het Nederlandse tv-programma Nieuwsuur besteedde hieraan aandacht. In een gesprek met de conservatieve schrijfster Ann Coulter suggereerde presentator Eelco Bosch van Rosenthal, arrogant achterover leunend achter zijn tafel, dat Trump ’ze in de buurt wil houden’, en daarmee bedoelde hij de nazi’s en fascisten. Echt? Wil Trump, de grootvader van Joodse kinderen die hij liefheeft, jodenhaters in de buurt hebben?

Trump werd al ver vóór Charlottesville behalve vrouwen- en jodenhater ook racist genoemd door de elites van links en rechts; ze verafschuwen hem en dus moest hij worden ’kaltgestellt’. Maar hij was het enige alternatief voor Amerikaanse burgers die het vertrouwen in het politieke proces, èn de media, waren kwijtgeraakt. George Bush bracht Barack Obama voort, en Obama Trump. De brutale en grove showman Trump (van wie ik geen fan ben; net zomin als van Obama) is de reactie op de elite-politiek. Het toekomstbeeld van Amerika wordt bepaald door de culturele en politieke elites in New York, Los Angeles, Washington DC, en dat beeld heeft niets te maken met de werkelijkheid van minstens de helft van de bevolking.

Daarnaast gooide president Obama jarenlang olie op het vuur van rassentegenstellingen, mede door het steunen van de Black Lives Matter-beweging (BLM), een andere groep van revolutionair-marxistisch links.

Sinds 1960 zijn in Amerika meer zwarte mannen vermoord door andere zwarte mannen dan alle doden in alle Amerikaanse oorlogen sinds WOII bij elkaar. BLM heeft het daar niet over; volgens BLM worden zwarte Amerikanen massaal door politieagenten gedood, ook al wijzen de cijfers iets heel anders uit. Het is een gruwelijk feit dat er een continue zwarte burgeroorlog woedt in de Amerikaanse binnensteden – als zwarte intellectuelen dat bespreken, worden ze weggezet als collaborateurs met ’institutioneel wit racisme’.

Bij dit alles ontstond de postmoderne genderproblematiek. De heftige discussies daarover zijn nauwelijks tot Nederland doorgedrongen, ofschoon echo’s doorklinken in het besluit van de Gemeente Amsterdam en de Nederlandse Spoorwegen om de aanspreekvorm ’dames en heren’ te schrappen. Dit debat, waarbij het subjectieve gevoel van een individu over zijn seksuele identiteit, en niet zijn biologie, bepalend is, werd door Hillary Clinton verweven met de problematiek van vrouwenrechten. Vervreemdende chaos was het resultaat.

Trump – in feite partijloos – voelde perfect aan wat er speelde bij Amerikanen die door de politieke en culturele elites in de steek gelaten waren; hij was, zoals historicus Victor Davis Hanson schreef, ’de weerspiegeling van wijdverspreide woede en ontevredenheid over globalisering, interventionistische buitenlandse politiek, Orwelliaanse politieke correctheid, identiteitspolitiek, tribalisme, open grenzen, en een ’Deep State’ die predikt en veroordeelt maar zelf nooit leeft met de gevolgen van de eigen preken.’

De laatste twintig jaar groeiden de blanke onderklassen en nam de werkloosheid dramatisch toe. Wie wil weten wat daar speelt, leze ’Coming apart’ van de erudiete politicoloog Charles Murray, wiens lezingen door antifa’s worden verstoord want hij is natuurlijk ook een racist en fascist.

En hier raken we iets fataals: iedereen die het niet met linkse politiek en linkse media eens is, mag – ook in Nederland – zonder enige indicatie racist en joden- en vrouwenhater worden genoemd. De demoniseermachine draait op volle toeren. Google en Facebook zijn filters aan het bouwen om onwelgevallige (lees: conservatieve en rechtse) meningen weg te filteren, de Nederlandse overheid gaat het totale internet- en telefoonverkeer verzamelen, en in Duitsland zijn er wetten aangenomen om sociale media te dwingen censuur uit te oefenen.

Aan Voltaire wordt de volgende uitspraak toegeschreven: „Ik ben het niet eens met wat u zegt, maar ik zal uw recht om het te zeggen tot de dood toe verdedigen.” We leven in een tijd waarin bijna alle traditionele media dat principe, de hoeksteen van de open en vrije samenleving, hebben verraden.

Bron: http://www.telegraaf.nl